WACŁAW KUJAWA (1890-1962)

URODZONY: 16 sierpnia 1890 r. w Czeszewie (Wągrowiec). Syn Józefa i Józefy (z d. Dorożewskiej).
ZMARŁY: 7 listopada 1962 r. w Szczecinie.
RODZINA: Żona Pelagia Kujawa (z d. Figas, ur. 4 marca 1899 w Poznaniu, zm. 20 styczni 1982 r. w Szczecinie).
POCHÓWEK: Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 21 rz. 4 gr. 4) razem z żoną.
ODZNACZENIA: Wielkopolski Krzyż Powstańczy (1957).

Przed Powstaniem Wielkopolskim

Od 4 września 1918 r. był członkiem Polskiej Organizacji Wojskowej zaboru pruskiego. W POW został zaprzysiężony 2 listopada 1918 r. Dostarczał broń dla organizacji. W listopadzie i grudniu 1918 r. brał udział w pracach przygotowawczych do Powstania.

Powstanie Wielkopolskie

Zgłosił się 15 stycznia 1919 r. do Powstania Wielkopolskiego, jako latający pilot Stacji Lotniczej Ławica. Ponadto brał udział w organizowaniu oddziału czeszewskiego – był jego dowódcą. Brał udział w akcji spalenia mostu nad Notecią w miejscowości Milicz. Dołączył następnie do kompanii gołanieckiej. Walczył na Froncie Północnym. Brał udział w bitwach pod Kcynią, Szamocinem, Chodzieżą i Margoninem. Wykonywał także loty bojowe, wywiadowcze i propagandowe na Górny Śląsk.

II Rzeczypospolita Polska

Był inwalidą wojennym z roku 1919 r., gdzie został ranny w katastrofie lotniczej (90% niezdolności do pracy). Awansowany do stopnia chorążego.

Po II wojnie światowej

Po II wojnie światowej został oddelegowany przez nowe władze do grupy operacyjnej administracji państwowej na powiat sulęciński oraz na powiat myśliborski. Należał do grupy przemysłowej. W grupie myśliborskiej został oddany do dyspozycji pełnomocnika przemysłowego Stefana Orłowskiego. Pracował w zakładach mechanicznych.

Przynależał do Stronnictwa Pracy. Był członkiem Zarządu Izby Rzemieślniczej, Zrzeszenia Kupców Elektrycznych, Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej. Pobierał emeryturę za wysługę lat, jako lotnik WP (wysokość 3 000 zł, 1949 r.)

Zarząd Koła Szczecin określił Wacława Kujawę, jako