- URODZONY: 25 lipca 1889 r. w Witkowie (pow. Gniezno). Syn Teofila i Heleny (z d. Ogórkiewicz).
- ZMARŁY: 2 czerwca 1987 r. w Szczecinie.
- RODZINA: Żona Alina Barth (ur. 4 kwietnia 1889, zm. 28 listopada 1976 r. w Szczecinie).
- POCHÓWEK: Pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 61 rz. 7 gr. 1) razem z żoną i córką Barbarą Tyksińską (z d. Barth).
- ODZNACZENIA: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1967), Wielkopolski Krzyż Powstańczy (1957), Śląski Krzyż Powstańczy (1957), Srebrny Krzyż Zasługi (1935, 1937), Medal Zwycięstwa i Wolności (1958), Medal Gryfa Pomorskiego, Medal za Wojnę 1918-1921 (1932), Medal 50-lecia Powstania Wielkopolskiego (1969).
Przed I wojną światową
Przed I wojną światową należał do ruchu skautowego i drużyn „Sokoła” w rodzinnej miejscowości. W 1910 r. został powołany do armii niemieckiej, gdyż znajdował się na terenie zaboru pruskiego. Tuż przed przejściem do rezerwy – armia cesarska zwiększyła liczebność wojsk i zatrzymała rekrutów.
I wojna światowa
Po wybuchu I wojny światowej otrzymał kartę mobilizacyjną i został skierowany na front zachodni. Przebywał na terenie Belgii, Francji, Rosji, Rumunii, Jugosławii i Włoch. Ranny został w Belgii i nie wrócił już do jednostek frontowych.
Powstanie Wielkopolskie
Kiedy Polska odzyskała niepodległość natychmiast wrócił z Berlina do odrodzonego kraju i wziął udział w walkach w Wielkopolsce. Trafił do Obornik, gdzie organizował kompanię obornicką, z którą w pierwszych dniach stycznia 1919 r. zdobywał Inowrocław. Już po Powstaniu powierzono mu administrację garnizonów w Ostrowie i Szczypiornie.
III Powstanie Śląskie
Prace te przerwał wybuch III Powstania Śląskiego, w którym również wziął udział. Pełnił służbę w Intendenturze Powstańczej (dowódca kpt. Kufel, adiutant ppor. Cichy) w Szkole Żeńskiej w Szopienicach. Był kierownikiem działu zaopatrzenia intendentury wojsk powstańczych.
II Rzeczypospolita
W 1925 r. przeszedł ze służby wojskowej do pracy w administracji cywilnej kraju. Działał również społecznie – pełnił rolę sekretarza Koła Opieki Rodzicielskiej przy gimnazjum miejskim w Obornikach.
II wojna światowa
Po wybuchu II wojny światowej powołany w stopniu porucznika, jako dowódca kompanii wojsk obrony narodowej w Obronikach (Batalion Obrony Narodowej). Pełnił funkcję oficera żywnościowego. Brał udział w walkach wojny obronnej 1939 r. Do niewoli niemieckiej dostał się pod Iłowem.
Stamtąd trafił do Oflagu VIIa Murnau (nr jeniecki – 581). W trakcie pobytu w Oflagu, ze względu na niemiecko brzmiące nazwisko, nakłaniany był przez zarząd obozu do podpisania volkslisty – obiecywano mu różne udogodnienia, a jeżeli nie będzie chciał – grożono wywiezieniem do obozu koncentracyjnego.
Po II wojnie światowej
Po wyzwoleniu obozu wiosną 1945 r. przez wojska amerykańskie, powrócił pierwszym transportem do kraju. Zgłosił się do administracji wojskowej, a tam skierowano go do pracy w organizowaniu normalnego życia i odbudowy kraju po wojnie. Krótko przebywał w Poznaniu, potem w Koszalinie, a od 1 października 1945 r. – w Szczecinie.
Uczestniczył w przygotowywaniu pomieszczeń dla władz wojewódzkich i administracji polskiej. W jego zarządzie była m.in. część dzielnicy Pogodno. Odpowiadał także za organizację odbudowy szpitalu przy ul. Unii Lubelskiej, a później szpitala przy ul. Arkońskiej. Ostatnim jego miejscem pracy przed emeryturą była, współtworzona przez niego wraz z dr Sowiakowskim – Spółdzielnia Lekarzy Specjalistów (obecnie „Medicus” przy pl. Zwycięstwa).
ŹRÓDŁA:
- Karta ewidencyjna członka Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (ZBoWiD), Kartoteka środowiskowa Powstańców Wielkopolskich i Śląskich, Archiwum Państwowe w Szczecinie
- Bernard Maćkowiak, Ku pamięci Powstańców Wielkopolskich w Ziemi Szczecińskiej, Szczecin 1998.
- Życiorys, którego starczyłoby na kilka, Kurier Szczeciński nr 168, 30 lipca 1979.
- Powstańcy Wielkopolscy – uczestnicy
- Powstańcy Wielkopolscy – odznaczeni
